Í dag lauk ég mínu síðasta prófi á minni fyrstu önn í Gjéorg Washíngton háskólanum. Ekki er laust við að ég sé eilítið glaður, en þessi önn hefur verið afar sérkennileg fyrir okkur Jónu.
Í upphafi annarinnar urðum við fórnarlömb vopnaðs ráns og upplifðum hluti sem ég myndi ekki óska mínum verstu óvinum! Skelfing og vonleysi -vonbrigði og heiftarleg reiði eru lýsingarorð sem rétt byrja að lýsa sálarangist okkar, daga og mánuði eftir ránið.
Við veltum því fyrir okkur, afhverju við hefðum komið til þessarar ,,ömurlegu og ómannlegu” borgar? Og satt best að segja langaði okkur bara aftur heim til Íslands í faðm þess kunnuga og örugga.
En fátt er svo með öllu illt að ei boði gott -og að sjálfsögðu var sólarljós í enda ganganna. Í miðri angist okkar kynntumst við Íslendingum sem búa hér í borg og þau tóku okkur að sér á meðan við vorum enn að ná áttum og hjálpuðu okkur að finna aftur fótfestu í tilverunni. Fyrir það eiga þau ómældar þakkir skyldar.
Þegar neyðin er stærst er hjálpin næst
Það er skondið hvað þetta máltæki virðist ætla að margsanna sig, a.m.k. frá mínum bæjardyrum séð. Þarna vorum við strandaglópar á skeri ofurtilfinninga, þegar við kynnumst þessu ókunnuga fólki sem reynist okkur síðan svona vel. Þetta er furðulegt ferðalag, líf okkar mannfólksins. Það er þó óneitanlega mikil huggun og stoð að finna hvað það getur búið mikið gott í mannfólkinu, ásamt heiftinni og grimmdinni.
Að auki fann maður vel þessa erfiðu daga hversu mikilvægt það er að eiga góða fjölskyldu og vini. Það er í raun fátt annað sem maður á, þegar öllu er á botninn hvolft -maður tekur sennilega ekki tölvuna og golfsettið með sér til himna?
Spring Break: og allt breytist
Þegar við höfðum loks náð að vinna okkur út úr erfiðleikunum og rótleysinu í kjölfar ránsins var langt liðið á mars mánuð og önnin hálfnuð. Þá tók við Spring Break ferð til New Orleans, þar sem við Jóna skunduðum á vinamót og djammdót. Sú ferð endurnærði sál og líkama og við snérum heim tilbúinn að takast á við borgina sem við bárum þó enn talsverðan kala til.
Það sem við lærðum af ráninu var tvennt. Í fyrsta lagi að hafa alltaf meðferðis aur í vösunum þegar maður ferðast um stræti stórborgar. Í öðru lagi að leigja ekki íbúð í versta hluta borgarinnar.
Það er vonandi að við höfum lært okkar lexíu, a.m.k. erum við hólpin úr hverfinu góða og kominn í ,,uppa”-hverfið, umkringd sendiráðum og samkynhneygðum –sem er frábært. Ekki til öruggara fólk –en það sem vinnur í sendiráðum, ekki satt?
Reyndar lögðumst við hjónaleysin í hálfsmánaðar sótt við heimkomuna og lágum eins og skötur upp í rúmi algjörlega bjargar- og bjórlaus.
Uppgvötvun
Við heimkomuna frá New Orleans ákváðum við að gefa D.C. annað tækifæri til að sanna sig gagnvart okkur –og ef henni dyrfðist að klikka í þetta skiptið þá myndum við sko …
Allavega, þá hafði frú D.C. greinilega lært sína lexíu, skammast sín og var nú í stakk búin að sýna okkur hvers hún var megn. Og við Jóna fórum að finna alveg hreint ótrúlega skemmtilega, furðulega og framandi hluta af borginni.
Það tók okkur ekki langan tíma að heillast af þessari ,,nýju borg” sem okkur óraði aldrei að væri til.
D.C. virðist ein þeirra borga, í heimi hér, sem maður verður að vera vel-kunnugur til að geta notið. Ef þú ert einungis að drepa niður fæti hér er ólíklegt að þú finnir þér eitthvað til dundurs -þegar þú ert orðinn þreyttur á að horfa á Hvíta Húsið, Washington minnismerkið!
Nú er svo komið að við Jóna getum ekki ímyndað okkur neinn stað, hér í Bandaríkjunum, sem við myndum frekar vilja búa. Og það er samdómaálit okkar að þetta sé ein allra skemmtilegasta borg sem við höfum komið til –og höfum við nú komið til a.m.k. þriggja!
Það getur varla verið tilviljun ein, að þetta sé höfuðborg Bandaríkjanna, hún endurspeglar þjóðina svo vel; uppfull af tækifærum, skörpum andstæðum og furðulegu fólki –eins og okkur!