Það hefur verið verkefni undanfarinna daga að reyna að vakna nógu snemma til að fara á ströndina. Okkur hefur orðið lítt ágengt og verið að rumska um og eftir hádegi. Og þá aðallega vegna þess að ræstingarkonurnar hafa verið að koma um það leyti.
Reyndar hjóta þernurnar á þessu hóteli að vera í ólympíu-liði Portúgala í þrifnaði, því þær koma a.m.k. einu sinni á dag og taka íbúðina algjörlega í gegn. Suma daga koma þær tvisvar.
Með sand í rassinum
Fátt er þó svo með öllu sofandi að maður komist eigi til strandar. Það tókst að lokum að komast niðurá strönd. Það er reyndar alveg ágætis próject að fara niðurá strönd, um 15 mín gangur niður holt og hæðir. Þannig að heimferðin er gríðarlegt púl og ég held ég sé bara búinn með líkamsrækt ársins eftir þessa einu ferð.
Sagðirðu tá? Á?
Þrátt fyrir að standferðir okkar séu með meiri afrekum mannkynssögunnar hafa þær ekki orðið jafn tíðindamiklar og hjá samferðafólki okkar sem varð fyrir því óláni að skónum þeirra var stolið úr barnavagninum sem þau voru með. Þetta hefur verið nokkuð klókur þjófur, því við hlið skónna voru veskin þeirra og vídíó-camera fyrir á annað hundrað þúsund. En hann ákvað að einbeita sér að skónum.
Þetta var nú hálf kómískt að heyra af heilli fjölskyldi spígsporandi berfætt á milli skóbúða á götunni sem allir íslendingar nema ég kjósa að kalla ,,Laugarvegin!”
Reyndar eru þetta ekki einu fóta-tengdu-ófarirnar hjá þessu blessaða samferðafólki okkar, en það var hér á föstudaginn að hótelið var að standa fyrir grilli við sundlaugarbakkann. Þjónarnir mynduðu tvö bálköst og grilluðu eitt og annað.
Móðir hrakfallabálki tókst að stíga á kolin og brenna sig undur ilinni. Hún æjaði og æpti og þegar Pabbi hrakfallabálkur ætlaði að koma konu sinni til bjargar steig hann á glerbrot og var því líka úr leik. Eftir stóðu synirnir tveir annar eins árs og hinn fimm ára. En þeim tókst báðum að hrasa í hita leiksins og krambúlera tærnar sínar. Fjölskyldunni heilsast þó eftir atvikum vel.