Það er með stollti sem ég kynni baby-gaur-jr-jensson, sætasta gaurinn á svæðinu:
Dúllan kom í heiminn kl. 3.03, þann 3. júni og vó 16 merkur og var 53 cm langur. Fleiri myndir eru á heimasíðu baby-gaurs: http://josefymir.barnaland.is/
Maður er enn að átta sig á þessu, gera sér grein fyrir að þetta sé raunverulegt en síðastu sólarhringar eru búnir að reyna mikið á Jónu. Og er ekki er laust við að maður sé örlítið vansvefta. Þó hefur manni aldrei liðið jafn vel eða verið jafn hamingjusamur. Hugtakið góð þreyta hefur því fengið nýja og æðri merkingu.
Fyrstu hríðir
Jóna byrjaði að fá sínar fyrstu hríðir skömmu eftir mat þann 1, þær fóru síðan að sækja ansi hart að henni undir morgun svo okkur var ráðlagt að koma upp á deild. Auk þess var grunur um að legvatn væri farið að leka.
Um 5.30 vorum við komin upp á fæðingadeild og Jóna fór í mótitor og fengin staðfesting á því að útvíkkunarferlið væri hafið. Því næst var okkur úthlutað fæðingarherbergi, herbergi 2 sem er súper-fínt herbergi því það er einungis eitt tveggja með innangengu klósetti.
Pendent fasi
Fæðingarferlið fraus síðan í rúmlega hálfan sólarhring, hríðirnar jukust hvorki né hjöðnuðu sem þýddi að Jóna gat ekkert sofið eða hvílt sig að viti fyrir átökin sem framundan voru.
According to Jim
Um fjögurleytið voru vaktaskipti á fæðingaganginum og þær ljósmæður sem höfðu fylgt okkur fóru heim. Þá komu einhverjar beyglur á vakt og skilaboðin sem við fengum voru í þversögn við það sem áður var sagt, þessar ljósmæður vildu bara senda okkur heim!
Í fullkominni óvissu og ringulreið yfir ástandinu fórum við í smá labbitúr um hæðina, fundum okkur sjónvarpskrók og ætluðum að horfa á einn amerískan skemmtiþátt a la Skjár 1. Við náðum svona 5 mín af þættinum þegar ein ljósmóðirin á vakt kom og hrifsaði af okkur fjarstýringuna ,,langar ykkur ekki miklu frekar að horfa á hálandahöfðingjann?” spyr hún á meðan hún flettir yfir á RÚV ,,jú það var nú ástæðan fyrir því að við vorum að horfa á annað” kjamsa ég út í annað
,,haaaah? Hvað segiru?”
,,Ekkert” og við fórum.
Nú ertu komin með 7 í útvíkkun???!!!???
Það voru nokkuð bugaðir eða niðurlútir foreldrar sem snéru aftur að vettvangi glæpsins // fæðingardeildar. Ein ljósmóðir nýbúin að henda okkur úr sjónvarpsholinu, eða svo gott sem og önnur ljósmóðir búin að gera lítið úr þjáningum Jónu og vildi senda okkur heim.
,,Hvað eigum við að gera?” spurðum við hvort annað en ráðleysið skein úr augum okkar beggja.
Þá reyndar tók ég í örvæntingu minni upp á því að stunsa fram og rífa alveg brjálaðan kjaft (og þá meina ég RÍFA KJAFT) við ljósmæðurnar. Læknirinn á vakt heyrði í okkur og kom inn í ,,samræðurnar” og ég tjáði henni örvæntingu okkar og ráðleysi. Hvað þessi deild væri eiginlega að gera? Við hver vaktaskipti fáum við upplýsingar sem stangist á!
Frú læknir fór þá að skoða Jónu og fann strax útvíkkunin hafði ágerst nokkuð. Og sagði að allt væri á réttri leið. Við þessar fréttir roðnuði og koðnuðu ljósmæðurnar ,,ó ..heheh …þú bara greinilega ræður svona vel við sársauka!”
Let´s get this party started
Klukkustund síðar var útvíkkun orðin 7 og hlutir farnir að gerast. Þá fékk Jóna mænurótardeyfingu sem lukkaðist fullkomlega, þökk sé þaulreyndum svæfingarlækni / uppistandara. Spurning hvernig þetta tvennt fari saman?
Eftir mænudeyfinguna var framkvæmt belgrof og undir miðnættið fékk Jóna drip í æð. Og þá var ekki aftur snúið. Hríðirnar sóttu nú á að miklum krafti og Jóna skalf eins og hrísla af sársauka.
Það var þó ekki annað hægt en að fyllast aðdáun hvernig konan mín sem hafði vakað í tvo sólarhringa tók á þessum miklu kvölum.
Sjálft fæðingarferlið, svona þegar hríðirnar urðu alveg ÓMÆGODD, tók á annan tíma. Litli manni leið greinilega voða vel í móðurkviði og lá greinilega ekkert á að koma í nýjann heim.
En þegar hann hafði tekið ákvörðunina um að kveðja var hann ekkert að tvínóna við þetta og skaust út með ógnarkrafti. Pabbi rak upp stór augu þegar hann sá kallinn kominn á rúmmið, blár og brúnn. Það liðu sjálfsagt ekki nema svona 5 sekúndur þar til hann fór að gráta en í minningunni var það eins og svona 5 mínútur. Ætlar hann ekkert að farað gráta? Ætli það sé eitthvað að? Úff, foreldrarnir strax orðin áhyggjufull. En hann rankaði við sér og grét myndalega en þó ekkert allt of lengi og var eftir það bara óskup vær.
Litla snáða var skellt upp á mömmu strax við fæðingu og pabbi fékk að klippa naflastrenginn -það var soldið skrýtið en gaman! Þetta var soldið eins og að klippa seigt kjöt með bitlausum skærum en ætli skærin sem ég var með hafi ekki verið flugbeitt?
Eftir að móðir og barn höfðu aðeins fengið að kynnast fékk pabbi að halda á litla gaur meðan mamma kláraði fæðinguna.
Það eru einhverjar dýrmætustu mínútur lífs míns. Ég get seint komið í orð öllum þeim hugsunum og tilfinningum sem flugu í gegn á þessum augnarblikum. Ekki nóg með að vera fullkomlega og gjörsamlega bergnuminn af frammistöðu og þrekvirki mömmu þá rann um mig svo mikil hlýja, ást og umhyggja gagnvart þessari litlu veru sem ég var með í fanginu.
Hreiðrið
Eftir fæðinguna fórum við á heiðrið og sofnuðum vært, nýbökuð fjölskylda.
Við vorum mjög þakklát fyrir þá góðu þjónustu sem við fengum þar. Eftir svefninn kom ljósmóðir, sjúkraþjálfi og barnalæknir að líta á barn og móðir, uppfull af fróðleik og heilræðum.
Amma Sigga kom síðan í eftirmiðdaginn að kíkka á litla snáða og færði honum lítið teppi sem nýttist vel í heimferðinni.
Um kvölmatarleytið voru síðan klaufskir foreldrar farnir að myndast við að festa bílstólinn sem betur fer var gott veður!
Honey I´m home
Mikið afskaplega var nú gott að koma heim. Okkur leið eins og við höfðum verið að heiman í tvær vikur. Spennufall og hamingja. Við vorum orðin foreldrar.