Monthly Archive for July, 2005

Með Ými í dalnum

Feðgarnir í göngutúr
Ými finnst svo gott að sofa úti
og helst vill kappinn vera á hreyfingu.

Sefur best í bílnum og spássitúrum.

Fórum því feðgar á rölt.

Gengu um grýtta göngustíga að
matjurtargarðinum hennar ömmu.

Dáðumst að kálinu og kartöflunum.

Þótti lyngrósin eitthvað át of pleis.

Það er yndislegt að spássa með litla mann
í mugginni íslenskri sumarlægð
þegar allt er stillt og hlýtt
og grár himininn hjúpar mann,
faðmar mann.

Með Valda í iPoddinum
anda ég að mér íslenska loftinu.

Dáist að drengnum
og kartöflugarðinum.

Geri tilraun til náttúruljóðs.

Efa að Jónas eða Einar hafi notað
át of pleis eða iPod í sínum ljóðum?

Rómantíkin lifir í
kartöflugarði í fossvoginum.

Aldeilis hreint spíffí

Þetta er nú búið að vera aldeilis spíffí allt saman síðustu daga, jújú. HeY! Góðviðrið er búið að leika litlu fjölskylduna upp og niður, hægri vinstri. Jú og upp og niður einnig. Spíffi eh?

Við fórum og spókuðum okkur í bæjartetrinu á fimmtudag í blíðviðrinu. Hófum kaupstaðarferðina á Vegamótum þar sem góðkunningar urðu á vegi okkar og líka fólk úr fortíðinni. Fólk sem talaði um mellur í Prag og taldi mig framsóknarmann.

,,Sæll Jens”
,,Jú sæll X”
,,Hvað segja framsóknarmenn í dag?”
(insert furðulegur svipur á Jensa)
,,Hmmmm?”
,,Ég les heimasíðuna þína reglulega”
,,Jammmm”
,,Bjóstu ekki í Prag”
,,Hmmmm …nei”
,,Þú hefðir átt að gera það, fínar mellur þar maður.”
,,Alltílagiþábæ”

Næst kíktum við á Arnar og kó á Hljómalind. Hljómalind er kúl kaffihús og agalega barnvænt. Fínn sófi til að gefa og skipta á Ými. Súper.

Mig langar að halda Poetry Slam á Kaffi Hjómalind.
Slam-þankar fóru vel í staðarhaldara.
Vonandi verður Slam flótlega.
Langar einhverjum að taka þátt í slammi?

Mig langar að frumflytja
Palisanderskviðu hina síðari
á slamminu.

Annars fóru síðviðris-góðviðrisdagar í parketlagningar hja múttu. Við Barði frændi erum búnir að skemmta okkur yfir bútasögum og segja bútasögur úr lífi hvors annars. Heimsendaspár og framtíð Íslands áveðin. Jens flytur ljóð af posakvittunum og Barði segir sögur af DK og svínum með staurfót. Þið þurfið endilega að minna mig á að segja ykkur hana.

Manden som talar om havet. Nú er ég farinn að raula Lisu Ekdahl, allt Barða að þakka/kenna, kom þessari sænsku toriamosísku og jewlísku sínger songræter langt inni í heilahvelið, vinstra megin.

Ýmir dafnar og lífð er gott.
Sólin skín.
Ég skil ekki alla en reyni.
Vona að sem fæstir FORdæmi mig.
Reyni að FORdæma sem fæsta.

Þið getið reiknað út greiðslubyrgði lána á landsbankinn.is og skoðað fasteignirnar á mbl.is.

Djöfull er mér illt í knjánum.

ÖSss. Guðleysingi eins og þú átt ekki að blóta.

Annars, þá hefur Internetið sagt mér að ég sé 100% búddisti. Ahm!

Hej hej.

Le mott est mort vive le mott

Mín kæra motta lést af slysförum í vask einum við Hvannhólma í Kópavogi í gær.

Útför fór fram við mikinn fögnuð Jónu og annara skyldmenna.

Þeir sem vilja minnast mottunnar er bent á styrktarsjóð Tom Selleck keppninnar á Sirkus.

Vers:
Ó blessuð vertu þú
kæra motta.
Þú varst líkt
og stjörnuhrap.
Meðal vor í svo
stuttan tíma.
En um leið
sveipa gylltir
dal og hól.
Ljós í
tilveru okkar.
Óendanleg fegurð.

Að eilífu kúmen.
-V. Brím

Minning þín lifir.

Mottan sér Snoop

Mottan fór á Snoop tónleikana með mér og iNerd genginu ógurlega auk fylgihnatta. Það ríkti nokkur tilhlökkun meðal mottunnar og mín að bera goðið augum, en tónlist Hr. Dogg var um tíma ,,ðí sándtrakk tú mæ læf” -svona u.þ.b. árið 1994.

Án þess að hafa langt mál um tónlistarlega þroskasögu höfundar -nú eða mottunnar, þá er rétt að geta að tónlist Hr. Dogg hefur ekki hljómað eins oft í viðtækjum síðustu ár, hvort um er að kenna öllum þeim arfa sem fylgdi í kjölfar Hundastíls eður ei skal ósagt látið.

Eftirvæntingin var helst fólgin í því að bera Hr. Dogg augum, líkt og málverk eða einhverskonar skúlptúr, fremur en að hlusta á prógrammið.

Því bögguðu ömurleg hljómgæði í höllinni mig ekki eins mikið og t.a.m. gagnrýnanda Morgunblaðsins sem pissaði fremur ötullega yfir þetta gigg.

Þegar við mættum á svæðið voru hljómsveitin Hjálmar að klára settið sitt, þannig að við urðum bara vitni af tveimur og hálfu lagi sem hljómuðu fremur líkt. Virkaði þó ágætlega á mig svona aftast úr salnum -þó ekkert voðalega marktækt. Jæja.

Síðan færðum við okkur aðeins upp á skaftið og fórum öllu nær sviðinu u.þ.b. er Erpur og fjölskylda stigu á stokk. Það er sjálfsagt best að hafa sem fæst orð um það sett. Ég skal þó segja þetta: klúður og klúður. Spurning um að kenna exton að hlaða hljóðnema? Sjáumst seinna.

Þá fór spennan að magnast. Ég veit ekki hvort ég var á þessu stigi spenntari fyrir því að bera Hr. Dogg augum eða sjá hvort hljóðið myndi vera jafn lélegt hjá honum og í fyrra / fyrri settum?

Áður en ég gat svalað þeirri forvitini minni stóð femínistafélagið fyrir sýningu á klámmynd þar sem Hr. Dogg fór á kostum.

Í kjölfar myndsýningar steig Hr. Dogg á svið og jú míkrafónninn hans virtist hlaðinn -jú og hlaðinn demöntum líka. Hugsanlega hefur Hr. Dogg keypt sér sitt eigið míkrafónshleðslutæki?

Þó var greinilega eitthvað uppþot hjá Hr. Dogg og hljómsveit eftir eitt eða tvö lög -böggaðir yfir hljóðblönduninni sem var jú döpur. Áframhaldandi klúður. Hjóðmenn ekki að spila gott mót. Og koma þeir þá ekki meira við sögu í þessari frásögn.

Í nokkrum fyrstu lögunum horfði ég dáleiddur á kappa, mikið var nú gaman að sjá hann Snoop minn loksins.

Síðan fóru augun mín að ráfa um sviðið þar sem nokkrir kynlegir kvistir vöktu athygli mína. Fyrst og fremst þóttu mér tveir kúmpánar fremur spennandi sem ég kýs að kalla Big A og Big B, þeir stóðu álengdar við sitthvorn enda sviðsins menn vel á þriðjahundrað kíló hvor og horfðu, nei störðu út í salinn með hendur í vöngum. Töff.

Síðan þótti mér nokkuð skemmtilegur einn kappi sem gæti allt eins hafa verið pabbi eða afi Snoop sem fékk að dansa, nei tjútta, á sviðinu svona fyrstu 4-5 lögin. Hann kunni sko aldeilis að tjútta en ég hef ekki hugmynd um hvað hann var að gera þarna.

Síðan voru það dansararnir, þeir voru líka alveg bíó. Ég veit ekki hvort það hafi verið haldinn skipulagsfundur fyrir tónleikaferðina og í miðjum klíðum hafi Snoop staðið upp, barið í borð og heimtað að hafa dansara með sér á sviðunu og menn skyldu bara sko gjörasvovel að finna þeim stað í prógramminu ,,or else” en þeir voru alveg yndislega ,,out of place” í flestum lögunum sem þeir / þær birtust. Soldið svona að þvælast bara -hvað ertu að þvælast þarna Júlíus?

Æji, ég fílaði þær samt. Þær voru svo yndislega týpískar.

It has tú bí Húsavíkurjógúrt.

Já að lokum, í þessari sviðstalningu, langar mig að segja frá gítarleikaranum. Vá! Ég held hann hafi spilað 2 hljóma allt kvöldið. Nokkuð flottur gaur samt. Væri samt alveg hlægt að rípleisa honum með síkvenser!

Jæja, þá að tónlistinni. Sko, fyrst og fremst var þetta, frá mínum bæjardyrum, fílingurinn að humma rímurnar í G thang, Gin and Juice ofrv með kappa. Því fór sándið ekkert í mig -en það var náttúrlega alveg off.

Bíddu, varstu ekki hættur að tala um hljóðið? Jú ég hélt það. Ó vell.

Ég hummaði alveg jafn rækilega fyrir því -enda mikil einbeiting fólgin í þessu hummi og ég gat eiginlega ekkert verið að fylgjast með lélegu hljóði of mikið …uss ekki trufla …wit so much drama in da LBC it´s kinda hard being Snoop Dí ó dobbol djíh…

Svo fékk ég náttúrlega gæsahúð í 2Pac-tribjútinu sem var samt svo ó-innilegt og ó-spontant sem mest má vera en ég meina hey …put your muttafucking two´s in da air!

EN við þessa hyllingu á hetjunni minni, Pac, fór ég að líta í kring um mig og sá ekkert annað en 13 ára léttklæddar stúlkukindur -og náttúrlega kindina Einar sem var við hliðina á mér og fór að pæla. Vá hvað ég er át of pleis og við Einar báðir. Við erum svona nokkurnvegin 2×13 ára en samt …þetta er tónlistin okkar: Chronic, Hundastíll og All eyez on me …þetta var okkar partítónlist. Afhverju fíla ég mig þá svona át of pleis? Eru þessar stelpur ekki frekar át of pleis? Og hvað með þessa 3 bræður sem komu ofanaf beisi til að bera Snoop augum þeir fíla sig örugglega líka át of pleis í þessu hafi af Britneyspírs-lúkk-a-lækum?

Vá! Eru allir á þessum tónleikum át of pleis? Já ég held það. Enn fyndið!

Aftur að tónlistinni. Ég er nú ekki með settlistann alveg á hreinu en mér skylst annaðhvort af síðunni hans Einars eða af gagnrýnanda moggans að það hafi einungis verið tvö eða þrjú lög í settinu sem voru ekki frá 1992-1994 tímabilinu. Jammm það hljómar rétt. En samt alveg glatað ef maður er Snoop Dí ó dobbol djíh. Að allir manns smellir utan hugsanlega tveggja nývinsælla laga hafi komið frá um 2 ára tímabili fyrir áratug síðan!

Bófarappið er það þá dautt? Veit það ekki en feministafélagið hefur allavega voðalegar áhyggjur.

Get ekki hætt þessari umfjöllun öðruvísi en að böggast út í feministana aðeins. Annaðhvort er málfrelsi og tjáningarfrelsi í landinu eður ei. Annaðhvort styðja fyrirtæki listamenn eða listaatburði eður ei. Fyrirtæki eiga ekki að ritskoða þá list eða viðkomadi listaatburð sem þau styrkja. Slík ritskoðun er miklu miklu miklu hættulegri en maður frá úglöndum sem segir hós and bitsjés.

Ég hef t.a.m. farið á myndlistasýningar sem Landsbankinn hefur sponsað og þær voru alveg hræðilegar. Ömurlegar. Glataðar. Lélegar. Á þá Landsbankinn að fara að vasast í þeim málum. Björgúfarnir færu að taka upp pensil …og laga!

Úff!

Jæja. Þetta er nóg. Það var gaman að sjá Snoop á Íslandi. Súrealískt en gaman. Fokk hljóðið. Snoop er jafn kúl með eða án hjóðs!!!