Ég hef nokkuð tjáð tilfinningar mínar með símann minn hér um slóðir. Fyrst gleði, síðan fústrasjón, síðar reiði og nú er svo komið að ég tilkynni andlát tískulöggusímans.
Við sem þekktum hinn látna söknum hans ekki neitt -farið hefur fé betra. Só long, farwell and stay out!
Síminn lést á kjördag eftir að hafa átt nokkuð erilsamar vikur …jú og mánuði! Sonur eiganda flýtti nokkuð fyrir endalokunum -og eru honum bestar þakkir færðar fyrir það!
Það fór þó svo að eigandinn fullkomnaði verkið, missti helvítið í gólfið og afhausaði kvikyndið!
Eða eitthvað svoleiðis!
Í dag var þá fjárfest í nýjum síma. Ég var búinn að telja mér trú um að ég ÞYRFTI að fá mér DaVinci-síma. Það er reyndar mjög rökrétt að ég fái mér slíkan síma. Sá t.d. bókina á sínum tíma en hef ekki lesið myndina enn!
En þegar á hólminn var komið langaði mig ekkert í þann síma, Valdi frændi sem vinnur í símabúðinni var líka ekkert allt of heitur fyrir honum, þannig að …eh!
Ég komst að því að ég er samlokusímatýpan. Ég tala svo afskaplega mikið í símann að það er, ótrúlegt en satt, mikið atriði fyrir mig hvernig síminn fellur að eyra og munn!
Það er víst ekki nóg að vera með öllum mögulegum tengimöguleikum mannkyns, marg-megapixla-myndavél og útvarpi! Það verður víst að vera gott að tala í þetta dót líka. Ja fuss. Og það er langbest að tala í samlokusíma. Svona, svona, svona.
Úrval samlokusíma er ekki mikið þessa dagana, heilar þrjár týpur í símabúðinni (þá tel ég ekki með ruslahrúguna sem ég var að stúta) engin sem kveikti hjá mér neinn nördískan áhuga, þannig að ég valdi bara þann flottasta! Jú og mýksta!
Þetta árið er ég mjúka týpan!
Hel mal spiffí?
PS fyrir þau ykkar sem hafa verið að reyna að ná á mig símleiðis síðustu daga án teljandi árangurs, þá bara afsaka ég mig hér með fram og tilbaka og biðst forláts upp og niður …en ég var s.s. í smá símavandræðum!