Sumar af kærustu æskuminningum mínum eru tengdar sumarbústað ömmu og afa. Bústaðurinn var reistur í mýri rétt fyrir utan Laugarvatn og þar eyddu þau öllum sínum frístundum í tæp 10 ár, eða þar til afi Jens lést langt um aldur fram árið 1988.
Bústaðurinn var reistur af hugsjón og vinnusemi sem einkenndi þeirra kynslóð. Hann var rúmgóður og hlýlega innréttaður en var þó laus við flest það sem við í dag flokkum undir sjálfsögð nútímaþægindi s.s. rafmagn og rennandi vatn.
Reyndar, var komið rennandi kalt vatn undir það síðasta en þá hafði afi fest olíutunnu utan á bústaðinn og leitt vatn úr ánni sem rann í gegn um landið. Það þurfti þó að dæla vatninu með handafli í tunnuna í hvert sinn -það var iðulega mitt hlutverk!
Ég minnist þess sem mikils afreks af minni hálfu og tíminn gat verið ansi lengi að líða fyrir litla sál við pumpuna. Þessi aðgerð endaði þó iðulega með því að afi leysti mig af og þakkaði mér í bak og fyrir á meðan hann kláraði að fylla tunnuna á 5 mín -en það hafði tekið mig talsvert lengri tíma að ná smá botnfylli!
Það var mikil bylting þegar vatnið kom í bústaðin. Þá var komið fyrir einhverju sem líktist nútímaklósetti. Útikamarinn, sem er einhverskonar ferða-rotþró með áfastri setu hafði dugað ágætlega fram að því. Fram að því höfðu amma og afi skundað með 10 lítra brúsa niður að læknum og sótt vatn í uppvask ofl.
Þetta var frumstæð veröld og færði mig nær náttúrunni og því hvernig lífið var dregið fram hér á landi ár-hundruðum saman. Ég lærði á olíulampa, að sækja vatn og veita fram land. Afi þreyttist seint á því að veita fram mýrina sína. Hann lét m.a.s. smíða fyrir sig sérstaka skóflu sem hann gróf litla og pena skurði um allt landið. Ég man eiginlega ekki eftir honum öðruvísi en moldugum upp fyrir haus að yrkja jörðina sína. Þannig leið honum best. Og amma var stöðugt að dytta að hinu og þessu innandyra. Fyrir unga sál var þetta hreinræktuð ævintýraveröld. Þetta var svo ólíkt lífinu í borginni, ótrúlega frumstætt en samt svo skemmtilegt.
Ég rifja þetta upp nú er ég sit við fartölvu í sumarbústað tengdaforeldra minna, ömmu og afa sonar míns, og blogga. Já, ég er nettengdur í sumarbústaðnum með aðgang að tugum sjónvarpsstöðva, símsamband og stimpla inn þennan stíl á tæki, fartölvu, sem ungur dregur hefði ég ekki í mínum villtustu draumum geta ímyndað mér hvernig liti út. Í dag eru þetta hversdagstæki. Sonur minn sér slíkt daglega.
Það er þó alltaf yndislegt að koma í sveitina og upplifa kyrrðina. Komast fjarri skarkala borgarinanar um stund og hlaða batteríin. Svo er líka bara gaman að skipta um umhverfi af og til.
Ég velti því þó fyrir mér hvaða augum sonur minn eigi eftir að líta þennan stað -verður þetta töfraveröld? Er það nauðsynlegt fyrir litlar sálir að tengjast fyrri háttum líkt og ég -eða voru það forréttindi sem eru horfin fyrir fullt og allt? Og þá, hvaða hlutir verða frumstæðir í hans huga?
Við feðgar eyddum t.a.m. drjúgum hluta morgunsins saman í Photoshop og bjuggum til þennan fína Jósef Byggir:
Verður það tíminn og samveran sem gera sumarbústaðaferðir framtíðarinnar sérstakar í huga sonar míns?
Í heimi þar sem lífsgæðakapphlaupið er að gera út af við okkur, verður það tíminn með fjölskyldunni ávalt mikilvægari. Stundum hef ég svo ríka löngun til að skríða inn í þennan 19 mánaða koll og komast að því hvað hann er að hugsa. Hvaða augum lítur hann lífið og hvað mun hann líta á sem frumstætt eða sérstakt? Og umfram allt hvað mun gleðja hann?