Það virðist vera orðin einhverskonar rökræðulenska hjá hérlendum álitsgjöfum og samfélagsrýnum að frussa út úr sér frasanum „hefur X ekkert þarfara við tíma sinn að gera?“ sem þá einhverskonar tákn um andstöðu við gjörðir viðkomandi.
Dæmi:
- „Hefur hún Steinunn Valdís ekkert þarfara að gera á þingi en að berjast gegn orðinu ráðherra?“
- „Hefur Kolbrún Halldórsdóttir ekkert betra að gera en að vera að velta fyrir sér litum á samfellum á fæðingardeildinni?“
- „Hefur Siðmennt ekkert betra að gera en að vera að berjast gegn jólunum?“
Nú eru þessar þrjár staðhæfingar bull og ekki eignaðar neinum -en höggva þó mjög nærri umræðu síðustu daga.
Í fyrstu tveimur tilfellunum er verið að hneykslast á frumvörpum þingmanna.
Nú eru þingmenn bundnir eigin sannfæringu. Þeir eru kosnir í prófkjörum og síðan af þjóðinni í opnu lýðræðislegu ferli. Umbjóðendum þessara þingmanna má því í flestum tilfellum vera ljóst fyrir hvað viðkomandi standa.
Annað hvort erum við fylgjandi lýðræðinu og málfrelsinu (og stjórnarskránni) eður ei.
Ég get verið ósammála innihaldi frumvarpa og þingsályktanna en mér hefur aldrei fundist ég eiga rétt á því að frussa út úr mér „hefur X ekkert þarfara að gera?“
Ég veit ekki af hverju ég tek svona mikið eftir þessu núna, hvort það sé óvenjulega mikið um róttæk frumvörp -sem á einhvernhátt storka stöðluðum hugsannahætti? Það er erfitt að segja. Mér þykir þó óvenjumikið af umburðaleysi á sveimi.
Ég var um daginn að horfa á heimildamynd um Noam Chomsky þar sem hann lendir m.a. í miklum vandræðum í Frakklandi fyrir að verja málfrelsi fransks menntamanns sem fullyrti að helförin hafi ekki átt sér stað.
Fyrir þá sem þekkja til Chomsky vita sjálfsagt að hann er gyðingur og mjög mjög mjög mótfallinn fasisma. Hann er þó mjög mjög mjög fylgjandi málfrelsi. Og hann ver þann rétt fram í rauðan dauðan. Því varði hann rétt þessa prófessors til að tjá skoðanir sínar, þó hann væri mjög mjög mjög andsnúinn þeim.
Getum við ekki sammælst, í þessu litla kósí samfélagi okkar, um rétt einstaklinga til að hafa ólíkar skoðanir?
Mér þykir nokkuð til þessarar myndar koma:
Varðbergur og SVS voru með Utanríkisráðherra á fundi hjá sér í dag. Ingibjörg Sólrún var að vanda góð og fór yfir sviðið, vítt og breytt, með afar kratískum áherslum. Ég gat ekki fundið neitt í ræðu ráðherra sem ég var andmæltur. Ræðan kemur fljótt á vefinn okkar til yfirlestrar fyrir ykkur fjögur sem mættu ekki.
Í fyrirspurnartíma sköpuðust mjög sérkennilegar umræður, þar sem t.a.m. Jón Gunnarsson, þingmaður Sjálfstæðisflokks spurði ráðherra út í framlög til varnarmála, þótti þau of há og vildi auka hlut borgaralega varna!
Nú ætla ég ekki að segja að Jón Gunnarsson hafi verið alveg út á túni og ekki haft hugmynd um hvað hann var að segja …en hann var það nú samt.
Skemmtilegra þó var að formaður Samfylkingarinnar (og jafnvel fyrrverandi herstöðvarandstæðingurinn) Ingibjörg Sólrún var til svara.
Mér þótti á tíma sem ég væri kominn í einhverskonar tvælætsón þar sem sjálfstæðismenn voru orðnir samfylkingarmenn og öfugt. Í ljósi þess hver er ráðherra utanríkismála kemur þetta svo sem ekki mikið á óvart. Það kvað við nokkurn annan hljóm hjá þessum mönnum þegar Björn Barnason kom til fundar við okkur. En hver í ósköpunum er að biðja um að menn séu samkvæmir sjálfum sér? Jú, þá náttúrlega fyrir utan Staksteina Morgunblaðsins sem eru ávalt samkvæmir sjálfum sér, þann daginn.
Jæja, Solla var flott, Jón Gunn nott. Og Ómar Ragnarsson mætti og spurði spurningar sem ég skyldi ekki.
Af ofurskilvitlegum ástæðum (það var verið að spamma þá grein) var athygli minni beint að þankagangi sem birtist á þessu fátæklega vefsetri 8. ágúst 2005. Þar skrifa ég eftirfarandi:
„Allavega … ég fór að hugsa aftur til þess tíma er Clinton var við völd og reyndi hvað mest hann mátti að binda enda á ófriðinn fyrir botni Miðjarðarhafs. Clinton, Arafat og Barak voru grátlega nálægt því að tryggja ,,frið um vora daga.” Sjálfsagt verður langt þangað til annað slíkt tækifæri gefst.
Ég ætla ekki að vera með neina söguskoðun hér en Clinton lýsir Camp David samningaferlinu ansi ítarlega í ævisögu sinni og þeim gríðarlegu vonbrigðum sem hann og Barak urðu fyrir.
Arafat á að hafa sagt við Clinton áður en þeir kvöddust við Camp David: ,,You are a great man President Clinton.”
Og Clinton á að hafa svarað á móti: ,,No I am not -and the reason is you!”“
Já það er magnað hvað hann Bush hefur sóað miklum tíma, mannslífum og aukið á hatrið til einskis. Það þurfti alveg einstaklega heimska stjórn í Washington til að glopra niður þeim tækifærum, þeirri deiglu og þeirri von sem Clinton-stjórnin hafði ýtt undir. Nú þarf að byrja upp á nýtt. Nærri áratugur liðinn. Enginn man neitt. Og fjölmiðlar láta eins og þetta sé í fyrsta sinn sem von sé á friði fyrir botni Miðjarðarhafs. Af hverju? Sögulegt minni fréttamanna er skammarlegt. En ég vona samt og vona, hvað er annað hægt? Úff.